100 vjet më parë, burra të shquar nga të  gjitha trojet shqiptare, u mblodhën në Lushnje, në një moment të  vështirë për pavarësinë e shtetit të brishtë shqiptar dhe me Kongresin  që i çeli dyert me 21 janar 1920, dhanë shembullin e madh të vendosjes  mbi gjithçka të së mirës së atdheut. 

 Kur fati i Shqipërisë ishte  ende në tryezën e Konferencës së Paqes në Paris, delegatët e Kongresit  të Lushnjes u mblodhën, duke pasur mbi gjithçka dy parime bazë:  Shqipëria është një dhe e pandarë, Shqipëria është e pandarë kur është fjala për të mbrojtur interesat e saj para fuqive të mëdha. 

  Në këtë leksion të madh trimërie dhe atdhedashurie morën pjesë të  gjithë, morën pjesë të gjitha besimet fetare, të gjitha shtresat  shoqërore, morën pjesë përfaqësuesit politikë dhe klerikë, rinia,  inteligjencia e diaspora. 

 Edhe ata që s’mundën të vinin në  Lushnje, për shkak se një pjesë e madhe e vendit ishte ende nën pushtim,  iu bashkuan kësaj zgjidhje kombëtare, asaj iu bashkuan delegatët e  Shkodrës, Lezhës e Malësisë së Gjakovës, me firmat e tyre të 13 shkurtit  në Tiranë.

 Kur ka një konsensus të tillë kombëtar, vijnë edhe  zgjidhje në rang kombëtar, edhe fitore kombëtare. Pas Kongresit të  Lushnjes, autoriteti i dalë prej tij mori në dorëzim Shkodrën me 25  mars, Gjirokastrën me 27 prill dhe Korçën me 15 maj. 

 Me luftën  madhështore të Vlorës dhe marrjen e qytetit me 17 gusht, u përmbyll faza  e jetësimit të shtetit shqiptar, i cili prej Kongresit të Lushnjes  trashëgoi edhe të parat principe kushtetuese të qeverimit të tij, me anë  të Kanunores së Këshillit të Lartë.

 Ata burra e gra që u  angazhuan për mbajtjen e Kongresit të Lushnjes meritojnë një vend të  përjetshëm në historinë e Shqipërisë. Kontributi i tyre është sot e  gjithë ditën një leksion që duhet përsëritur vazhdimisht, në mënyrë që  çdo shqiptar, qytetar i thjeshtë, aktivist, politikan a klerik të mos i  humbasë prioritetet e veta. 

 Në fillim është kombi dhe mbrothësia  e tij, më pas vijnë individët dhe karrierat e tyre. Respekti për  qytetarin, për të drejtat dhe interesat e tij dhe përpjekja për të  mbrojtur ligjet që sanksionojnë dinjitetin e tij janë detyrime të  përhershme që na vijnë nga Kongresi i Lushnjes. 

 Siç thotë  Mit’hat Frashëri, njëri nga gjenitë e Historisë së Shqipërisë së  shekullit të kaluar, “Kongresi i Lushnjes është një kandil që ndrit dhe  duhet të ndriçojë kurdoherë që gjendet në errësirë e në të keqe. Të  mbajturit lart të akteve të mëdha të patriotizmës është një lumturi, si  edhe një detyrë”.

/Ora News.tv/